Przejdź do głównej zawartości

„Czas mumii, czyli serce w bandażach”

Tytuł: Czas mumii, czyli serce w bandażach
Autorzy: Ezra Fox, Alex Falcone
Wydawnictwo: Dziwny pomysł
Język: polski
Język oryginału: angielski
Tłumaczka: Joanna Barbara Bernat
Kupiłam w: Nexto

Och, jaka to była cudna, niezobowiązująca lektura! Książka będąca parodią „Zmierzchu” i innych młodzieżowych romansów wampirycznych mogłaby być głupawa i byle jak napisana. Dotychczasowe parodie hitów dla młodzieży, które czytałam, takie właśnie były. Ale nie ta. Owszem, fabuła jest głupia (w końcu to parodia), ale nie głupawa. Od początku: tak jak w romansach wampirycznych, w szkole pojawia się nowy, tajemniczy i szalenie atrakcyjny uczeń. Ale ten nie jest wampirem. Jest mumią. Ma fascynujące puste oczodoły, jest chudy, obwiązany hipsterskimi bandażami i pachnie piaskiem oraz kadzidłem. No po prostu ideał nastolatka. W zasadzie cała książka jest równie absurdalna co ten pomysł. Ale całość trzyma się kupy i nie jest to tylko zlepek żartów z tropów powtarzających się w romansach wampirycznych. Wszystko jest połączone w logiczną całość i jest nawet jakaś akcja. Prawdę mówiąc nie spodziewałam się tego, że coś się będzie w tej książce dziać. Więc kiedy w pewnym momencie zawiązała się intryga i bohaterowie zaczęli mieć przygody a nie tylko wzdychać do siebie, to byłam pozytywnie zaskoczona.
W skrócie: jest to lekka lektura i łatwo się ją czyta, co doceniłam, gdy umilała mi podróż pociągiem w towarzystwie trzech napakowanych „koksów”, którzy właśnie zaczynali wieczór kawalerski. „Koksowie” byli mili i kulturalni, ale nieco głośni i czytanie czegokolwiek wymagającego skupienia byłoby niewykonalne. A zabawny, lekki i absurdalny „Czas mumii” dał radę. Polecam każdemu, kto czytał jakikolwiek romans wampiryczny lub choćby oglądał film tego typu. Bez tych podwalin podejrzewam, że książka straciłaby dużo ze swojego uroku, bo opiera się jednak na żartowaniu ze schematyczności takich historii.

To mój pierwszy czerwcowy wpis w ramach „Trójki e-pik”. Temat: „Młodzieżowa przygoda”.

Komentarze

Popularne posty z tego bloga

„Dziady, część V” – porównanie e-booka i wersji papierowej

Dziadów jako lektury szkolnej nie wspominam zbyt dobrze. (Czy jest ktoś, kto wspomina dobrze?!) II część nawet mi się podobała, natomiast czytanie reszty było drogą przez mękę. Ale widać dopadł mnie lekturowy syndrom sztokholmski, bo gdy tylko zobaczyłam na serwisie wspieram.to , że ktoś zabawił się mickiewiczowskim tekstem i chce wydać dalszą część jako grę paragrafową, to zachwycona pomysłem podążyłam za nazwą serwisu i wsparłam to. W efekcie mam to dzieło zarówno w formie papierowej, wraz z dodatkowymi gadżetami, jak i w formie e-booka. Wyjątkowo mogę więc porównać jak się to czytało w obu formach. Wyjątkowo, bo normalnie nie czytam w krótkim czasie tej samej książki dwukrotnie. A że jest to gra paragrafowa , którą można przejść czterema różnymi postaciami, to powtórne czytanie nie jest nudne. Na początek wybrałam postaci kobiece i wersję papierową czytałam jako Karolina Zann, a e-booka jako Guślarka. Jakie są moje ogólne wrażenia , niezależne od formy książki? Pozytywne. Bawiłam si...

„Księgi Jakubowe”, czyli czy warto czytać Tokarczuk w e-booku

Tytuł: Księgi Jakubowe Autor: Olga Tokarczuk Wydawnictwo: Wydawnictwo Literackie Język: polski Język oryginału: polski Kupiłam w: ebookpoint Nobel dla Tokarczuk — dzisiaj w „książkowym” internecie nie ma innego tematu. Ja też dołożę swoją cegiełkę do dyskusji i do świętowania.  Z twórczości nowej polskiej noblistki dotychczas przeczytałam tylko „Księgi Jakubowe”, więc tylko na temat tej książki mogę coś powiedzieć. Czytałam ją już dość dawno: „Lubimy czytać” twierdzi, że było to niemal równo cztery lata temu. Jak dla mnie to bardzo duży odstęp czasu i aż dziw, że w ogóle cokolwiek z tej lektury pamiętam. Zazwyczaj pół roku po przeczytaniu książki pozostają mi w pamięci jedynie strzępy fabuły. A i to nie zawsze. Tymczasem w przypadku „Ksiąg Jakubowych” pamiętam (jak na mnie) bardzo dużo: nieco fabuły, niektórych bohaterów, a przede wszystkim obraz świata częściowo odwzorowanego a częściowo stworzonego przez autorkę. Wydaje mi się, że może to robić za rekomendację. Wart...

Mój dzień w książkach 2018

Trafiłam dopiero co ( u Eli ) na zabawę polegającą na ułożeniu mini-opisu dnia z tytułów książek przeczytanych w ostatnim roku. Typowe czytelnicze podsumowania roku mnie nudzą i nigdy ich nie czytam, ale ta zabawa bardzo mi się spodobała.  Zasady pięknie opisane są u Sardegny . Kombinowania było co niemiara, a oto efekt końcowy — mój dzień w książkach: Zaczęłam dzień w królestwie monszatana . W drodze do pracy zobaczyłam Mikołajka i przeszłam obok ciemnego lasu , żeby uniknąć dożywocia , ale oczywiście zatrzymałam się przy metrze 2033 . W biurze szef powiedział: „Nomen omen ” i zlecił mi zbadanie prawdopodobieństwa = 1 . W czasie obiadu z córkami Wawelu zauważyłam koniec śmierci pod lodem . Potem wróciłam do swojego biurka siły niższej . Następnie, w drodze do domu, kupiłam skafander i melonik, ponieważ mam kapelusz pełen nieba . Przygotowując się do snu, wzięłam wywiad z Borutą i uczyłam się trafnego wyboru zanim powiedziałam „Dobranoc, Wolni Ciut Ludzie ”. Z ...